Dijital Kültür Bağlamında Mimarlığın Ontolojik Dönüşümü: Nesneden Sürece ve Temsilden Performansa- Hibrit Mekânlar İçin İlişkisel Bir Analiz Modeli
Author :
Abstract
|
Dijital kültürün gelişimi, mimarlığın ontolojik temelinde nesne merkezli yaklaşımdan süreç temelli bir anlayışa doğru köklü bir dönüşüm yaratmaktadır. Modern mimarlık mekânı tamamlanmış bir form olarak ele alırken, dijital üretim ortamları onu veri akışları, algoritmik işlemler ve kullanıcı etkileşimleri aracılığıyla sürekli yeniden kurulan dinamik bir sistem olarak tanımlar. Bu dönüşüm, mekânın fiziksel ve dijital bileşenlerin iç içe geçtiği hibrit yapılar olarak kavranmasını mümkün kılmaktadır. Bu makale, mimarlık, sanat ve dijital teknolojiler arasındaki bu dönüşümü, disiplinler arası ilişkileri yoğunluk alanları üzerinden okuyan bir model aracılığıyla incelemektedir. Model, tarihsel gelişmeleri doğrusal bir çizgi yerine dönüşümsel etkileriyle tanımlanan düğümler üzerinden ele alır. Bu bağlamda A-Volve (1994), kullanıcı eylemleri ile dijital süreçler arasındaki geri besleme mekanizmaları üzerinden mekânın davranışsal ve hibrit bir yapıya evrildiğini gösteren kritik bir örnek olarak analiz edilmektedir. Sonuç olarak çalışma, mimarlığın nesne üretimine dayalı ontolojiden süreç, performans ve etkileşim temelli bir mekânsal anlayışa yöneldiğini ortaya koymaktadır. |
Keywords
Abstract
|
The development of digital culture has initiated a profound shift in the ontological foundation of architecture, moving from an object-centered approach toward a process-oriented understanding. While modern architecture conceives space as a completed form, digital production environments redefine it as a dynamic system continuously reconfigured through data flows, algorithmic operations, and user interactions. This transformation enables space to be understood as a hybrid construct in which physical and digital components are intricately intertwined. This article examines this transformation across architecture, art, and digital technologies through a relational model that interprets interdisciplinary interactions as fields of intensity. Rather than presenting historical developments as a linear timeline, the model conceptualizes them as nodes defined by their transformative impact. Within this framework, A-Volve (1994) is analyzed as a critical case that demonstrates how feedback mechanisms between user actions and digital processes reconfigure space into a behavioral and hybrid structure. Ultimately, the study reveals a shift in architecture from an ontology grounded in object production toward a spatial understanding based on process, performance, and interaction. |
