Author :
Abstract
Hito Steyerl, dijital teknolojiler, medya altyapıları ve sanat-politika ekseninde küresel sermaye ilişkilerini eleştirel yaklaşımla ele alan bir sanatçıdır. Post-İnternet politikaları bağlamında görüntüler, artık bir şeyi göstermekten çok, dolaşıma giren, gözetimi olanaklı hale getiren ve veriye dayalı emek biçimlerini üreten işlevsel alanlar olarak tanımlanabilir. Sanatçının eserleri, bu dönüşümün merkezinde konumlanarak bedeni, veriye indirgeyen mekanizmaları, dijital gözetim sistemlerini ve görüntünün dolaşım ağlarını sorgulayıcı bir perspektifle tartışmaya açmaktadır. Steyerl, izleyiciyi gözleyen ve gözetlenen bir konuma yerleştirerek; estetik deneyim, politik bir bilinç ve direniş öznesi haline getirmektedir. Bu bağlamda ele alınan Steyerl’in 2013–2015 yılları arasında ürettiği “How Not to Be Seen” ve “Factory of the Sun” gibi eserleri, Post-İnternet çağında bedenin veriye ve dijital ağlara dönüşümünü ve yeniden tanımlanmasını ele alan; video-essay ve video enstalasyon çalışmalarıdır. Steyerl’in veri-beden kavramı, bireysel gözetim ve izlenme meselelerini ekonomik ve politik yapıların bedeni biçimlendirme ve düzenleme modellerini açığa çıkaran bir çözümleme aracıdır esasen. Bu makalede, Post-İnternet çağında Hito Steyerl’in çalışmaları; dijital altyapılar, gözetim mekanizmaları ve veri dolaşım ağları ile iç içe gelişen politik bir düşünme biçimi çerçevesinde ele alınmaktadır. Bu bağlamda, Michel Foucault’nun disipliner iktidar, panoptik gözetim ve görünürlük aracılığıyla işleyen iktidar analizleriyle ilişkilendirilerek, dijital gözetimin özneyi kuran, yönlendiren ve üreten bir iktidar teknolojisi olarak nasıl işlediği Steyerl’in video pratikleri üzerinden incelenmektedir. Çalışma, sanatçının eserlerinde belirginleşen veri-beden kavrayışını, görünürlük ve görünmezlik düzeneklerini ve görsel iktidar yapılarını, bedenin, görüntünün ve bilginin dijital kültür içindeki dönüşümü üzerinden kuramsal olarak tartışmaktadır. Bu çerçevede sanatçının politik-estetik üretimleri, güncel dijital kültür ve gözetim toplumuna yönelik eleştirel bir katkı olarak değerlendirilmektedir.
Keywords
Abstract
Hito Steyerl is an artist whose work critically addresses global capital relations within the framework of digital technologies, media infrastructures, and the intersection of art and politics. In the context of Post-Internet politics, images can be understood not merely as representations but as functional spaces that circulate, enable surveillance, and generate forms of labor based on data. The artist’s works occupy a central position within this transformation, opening the mechanisms that reduce the body to data, digital surveillance systems, and the circulation networks of images to discussion from a questioning perspective. By positioning the viewer as both observer and observed, she transforms aesthetic experience into a form of political consciousness and a site for agency and resistance. In this context, Steyerl’s works produced between 2013 and 2015, such as “How Not to Be Seen” and “Factory of the Sun”, are video-essay works that address the transformation and redefinition of the body into data and digital networks in the Post-Internet era. Steyerl’s concept of data-bodies functions as an analytical tool that reveals how economic and political structures shape, regulate, and organize the body, beyond individual surveillance and observation. This article examines Steyerl’s work within a framework of political thinking intertwined with digital infrastructures, surveillance mechanisms, and data circulation networks in the Post-Internet era. In this context, Michel Foucault’s analyses of disciplinary power, panoptic surveillance, and visibility are employed to understand how digital surveillance operates as a technology of power that shapes, directs, and produces subjects, as exemplified in Steyerl’s video practices. The study discusses Steyerl’s conceptualization of data-bodies, the dynamics of visibility and invisibility, and visual power structures, considering the transformation of the body, image, and information within digital culture. Consequently, her political-aesthetic production is positioned as a critical contribution to contemporary debates on digital culture and surveillance societies.
