Author :
Abstract
Bu çalışma, Antroposen (İnsan Çağı) kavramı bağlamında fen eğitiminin nasıl yeniden kurgulanması gerektiğini teorik bir çerçevede tartışmayı amaçlamaktadır. Antroposen, insan faaliyetlerinin yerküreyi jeolojik ölçekte etkilediği bir çağ olarak tanımlanmakta; iklim değişikliği, biyolojik çeşitlilik kaybı ve ekolojik krizler bu çağın en belirgin yansımaları olarak öne çıkmaktadır. Bu bağlamda fen eğitiminin yalnızca bilimsel bilgi aktarımıyla sınırlı kalmaması; öğrencilerin eleştirel düşünme, bilimsel okuryazarlık, sistem düşüncesi ve etik sorumluluk gibi beceriler kazanmasına katkı sunması gerekmektedir. Çalışmada, sorgulama temelli öğrenme, proje tabanlı öğrenme, disiplinlerarası yaklaşım, yerel-evrensel bağlantılar ve dijital araçların kullanımı gibi pedagojik yöntemlerin antroposen bağlamında fen eğitiminde nasıl kullanılabileceği tartışılmıştır. Ayrıca öğretim programının yoğunluğu, öğretmenlerin pedagojik yeterlilikleri ve politika düzeyindeki sınırlılıklar gibi zorlukların yanı sıra yeni öğretim programları, uluslararası iyi uygulamalar ve yerel girişimlerin sunduğu olanaklar ele alınmıştır. Sonuç olarak, Antroposen çağında fen eğitimi, bireylerin yalnızca bilimsel bilgiye sahip olmalarını değil, aynı zamanda sürdürülebilir bir gelecek için aktif yurttaşlar olarak sorumluluk üstlenmelerini sağlayacak şekilde dönüştürülmelidir.
Keywords
Abstract
This study aims to discuss, within a theoretical framework, how science education should be reconfigured in the context of the Anthropocene. The Anthropocene is defined as an epoch in which human activities significantly affect the Earth’s systems at a geological scale, with climate change, biodiversity loss, and ecological crises being its most visible manifestations. In this context, science education should not be limited to the transmission of scientific knowledge but should also foster critical thinking, scientific literacy, systems thinking, and ethical responsibility. The study highlights pedagogical approaches such as inquiry-based learning, project-based learning, transdisciplinary practices, local-global connections, and the use of digital tools as effective strategies for science education in the Anthropocene. Furthermore, challenges such as curriculum overload, teachers’ pedagogical readiness, and policy-level limitations are addressed alongside opportunities offered by the new science curriculum, international best practices, and local initiatives. In conclusion, science education in the Anthropocene must evolve into a transformative practice that equips learners not only with scientific knowledge but also with the capacity to act as responsible citizens contributing to a sustainable future.
