Author :
Abstract
Arap Baharı adı verilen ve Orta Doğu’da mevcut iktidarlara karşı gerçekleştirilen toplumsal hareketlerin son halkası olarak konumlandırılabilecek Suriye, bölge ülkelerinde yaşanan problemlerden farklı olarak uzun yıllar süren ve çok fazla aktörün dahil olduğu bir çıkmaza sürüklenmiştir. Dönemin Suriye Devlet Başkanı Beşar Esad, mevcut çatışmalara rağmen iktidarını uzun bir süre korumayı başarırken ülke içinde ulusal bir sorun niteliğinde başlayan olaylar, zaman içinde devlet ve devlet dışı aktörlerin müdahil olmasıyla beraber önce bölgesel daha sonra ise küresel bir problem haline bürünmüştür. Suriye’de yaşanan çatışma ortamına ilk olarak birbirleriyle rekabet halinde olan küresel güç olarak tanımlanabilecek Amerika Birleşik Devletleri ve Rusya dahil olurken İran ve Suudi Arabistan gibi bölge ülkeleri de ulusal çıkarları çerçevesinde krize taraf olmuşlardır. Ancak bu ülkeler çatışmanın çözümüne dair ortak bir çaba geliştirmekten çok uzak davranmakla beraber aralarındaki güç mücadelesi, çatışmaların her geçen gün daha da alevlenmesine neden olmuştur. Buna ek olarak çatışmalara devlet dışı aktörler de müdahil olmuş ve bu durum Suriye krizinin her geçen gün daha da çözümsüz bir yapıya kavuşmasına zemin hazırlamıştır. Bu bağlamda, bir devlet içinde yaşanan çatışma ortamı ve siyasi istikrarsızlığın üçüncü devletler ve devlet dışı oluşumların da eklenmesiyle daha da derinleşeceği varsayımına dayanarak Suriye’de yaşanan çatışma ortamının ulaştığı boyut incelenmeye çalışılmıştır. Her ne kadar iktidar değişikliği yaşanmış olsa da Suriye’nin üniter devlet yapısını tekrar inşa etmesi adına atması gereken adımlar çalışmada aktarılmıştır. Çalışmada, Suriye’de yaşanan çatışmaların temelini oluşturan siyasi ve ekonomik problemlere ek olarak bölgesel ve küresel güç mücadelesinin de çözümsüzlüğü beraberinde getirdiği varsayımının doğrulanması amaçlanmıştır.
Keywords
Abstract
Syria, which can be viewed as the final chapter in the social movements against existing regimes in the Middle East—known as the Arab Spring—has been driven into a deadlock that has lasted for many years and involves numerous actors, unlike the problems experienced in other countries in the region. While then-Syrian President Bashar al-Assad managed to maintain his grip on power for a long time despite the ongoing conflicts, the events that began as a domestic issue within the country gradually evolved into a regional and then a global problem as both state and non-state actors became involved. While the United States and Russia, which can be defined as global powers in competition with each other, were the first to become involved in the conflict in Syria, regional countries such as Iran and Saudi Arabia also became parties to the crisis within the framework of their national interests. However, these countries have been far from developing a joint effort to resolve the conflict, and the power struggle between them has caused the conflict to escalate day by day. In addition, non-state actors have also intervened in the conflict, which has paved the way for the Syrian crisis to become more and more unresolvable. In this context, based on the assumption that the conflict environment and political instability within a state will further deepen with the addition of third states and non-state entities, it is attempted to analyze the extent of the conflict environment in Syria. Although there has been a change in government, the steps Syria must take to rebuild its unitary state structure are outlined in this study. The study aims to verify the assumption that, in addition to the political and economic problems that form the basis of the conflicts in Syria, the regional and global power struggle also brings about a lack of a solution.
