Author :
Abstract
Bu araştırma makalesi, Hüseyin Sadeddin Arel’in öncülüğünde yayımlanan Musiki Mecmuası’nın Türk musikisi geleneğine ve müzik yayıncılığına yaptığı katkıları incelemektedir. Çalışmada, arşiv taraması, literatür incelemesi, içerik analizi ve tarihsel analiz yöntemleri kullanılmıştır. Bulgular, Musiki Mecmuası’nın yalnızca bir müzik dergisi değil, aynı zamanda Türk musikisinin modernleşmesi, kurumsallaşması ve akademik nitelikler kazanması noktasında belirleyici bir yayın organı olduğunu göstermektedir. Nitekim Arel’in editoryal rolü, müzik teorisi ve eğitimine ilişkin katkıları, mecmuayı alanında öncü bir yayın haline getirmiştir. Sonuç olarak Musiki Mecmuası’nın, Cumhuriyet dönemi Türk musikisi anlayışında klasik musikinin kuramsal mirasını modern bir anlayış uyarınca yeniden inşa etme çabasıyla öne çıktığı görülmüştür. Bu makale, Türk musikisi yayıncılığının tarihine ve kültürel dönüşümüne ilişkin önemli bir boşluğu doldurmayı hedeflemektedir. Bu doğrultuda, Musiki Mecmuası’nın yayın politikaları, içeriği ve kendi döneminin müzik çevreleri üzerindeki etkileri bütünlüklü bir perspektif dâhilinde değerlendirilmiş, derginin hem teorik üretim hem de kültürel aktarım bağlamında üstlendiği işlevleri ortaya konulmuştur. Musiki Mecmuası kendi dönemin müzik çevrelerinde düşünsel bir tartışma zemini oluşturmuştur. Mecmua, hem geleneksel bilgilerin sistematik bir biçimde aktarılmasını sağlayan hem de modern müzik eğitimi yaklaşımlarına kaynaklık eden bir öğretim materyali işlevi görmüştür. Ayrıca, bu yönüyle Musiki Mecmuası’nın müzik eğitimi literatüründe süreklilik sağlayan ve kuramsal ve uygulamalı çalışmaları besleyen temel bir kaynak niteliği taşıdığı da tespit edilmiştir.
Keywords
Abstract
This research article examines the contributions of Musiki Mecmuası, published under the leadership of Hüseyin Sadeddin Arel, to the Turkish music tradition and music publishing. The study utilizes archival research, literature review, content analysis, and historical analysis. The findings demonstrate that Musiki Mecmuası was not merely a music journal but also a decisive publication in the modernization, institutionalization, and academic development of Turkish music. Arel’s editorial role and contributions to music theory and education made the journal a pioneering publication in its field. In conclusion, Musiki Mecmuası stands out in the Republican era with its effort to reconstruct the theoretical heritage of classical music within a modern understanding of Turkish music. This article purposes to fill a significant gap in the history and cultural transformation of Turkish music publishing. In this context, the publication policies, content, and impact of Musiki Mecmuası on the music community of its time are evaluated within a holistic perspective, revealing the magazine's functions in both theoretical production and cultural transmission. Musiki Mecmuası served as a platform for intellectual debate within the music community of its time. It served as an educational tool that facilitated the systematic transmission of traditional knowledge and served as a foundation for modern music education approaches. Furthermore, it has been determined that Musiki Mecmuası serves as a fundamental resource, providing continuity in music education literature and fostering theoretical and applied studies.
