Author :
Abstract
|
Bu çalışma, şiir ve fotoğraf sanatında imgenin kullanılma, tasarlanma ve yorumlanma biçimine dair gerçekleştirilen sanatsal bir anlatı üzerine yapılmış araştırma ve yorum çalışmasıdır. Bu doğrultuda; görme, algılama ve imge kavramlarını şiirsel bağlamda yoğun biçimde ele alan Fernando Pessoa’nın şiirlerine ait dizelerin, 1996-2024 yılları arasındaki döneme ait olan fotoğraflar eşliğinde seyirciyle buluşturulduğu “Pessoa’ya Merhaba” isimli sergi ele alınmıştır. Pessoa, heteronim olarak adlandırılan karakterleriyle, imgeye dair farklı bilinçler ve bakış açıları ortaya koymuştur. Söz konusu metinlerin, şiir ve fotoğraf yakınlaşmasına olanak sağladığı düşünüldüğünden, çalışmanın temel kavramsal dayanakları onun heteronimlerine yazdırdığı dizelerden oluşmuştur. Bilindiği üzere fotoğraf sanatı; aynı konunun farklı kadrajlar, zamanlar ve bakışlar aracılığıyla yeniden üretilmesini mümkün kılan bir pratiktir. Bu sebeple, fotoğraf sanatında imgeye yaklaşımın, Pessoa’nın heteronim yapısıyla uyum içinde olduğu düşünülmektedir. Çalışmada nitel araştırma yöntemi benimsenmiş; betimsel ve yorumlayıcı bir yaklaşımla seçilen şiirlere ait dizeler ve fotoğraflar birlikte analiz edilmiştir. Analizler sonucunda, şiirsel imge ile fotoğrafik imge arasında her zaman uyumlu ve tutarlı bir örtüşme olmadığı ifade edilmektedir. Ancak bu durumun, iki disiplin arasındaki ontolojik nüanslardan kaynaklanan bir anlamsal buluşmaya zemin hazırladığı da görülmüştür. Çalışmadaki bazı örneklerde fotoğrafın, şiirdeki soyut ve çağrışımsal imge alanını görsel alternatifle genişlettiğine rastlanmıştır. Bazı örneklerdeyse fotoğrafın imgeyi tek karede ifade etme pratiğinden ötürü, şiirin imgesel yapısını temsil eden çoğulluğun ve akışkanlığın fotoğrafik anlamda parçalı biçimde temsil edildiği sonucuna varılmıştır. Bu bağlamda çalışmada, fotoğraf şiiri açıklayan bir araç olarak değerlendirilmemektedir. Bunun yerine, şiirle aynı soruları, farklı bir dilde soran bağımsız bir ifade aracı ve alanı olarak değerlendirilmektedir. Sonuç olarak araştırma, Pessoa’nın şiirleri üzerinden şiir ve fotoğraf ilişkisini algı, sezgi ve duyumsamaya dayalı bir estetik yaklaşımla ele almayı önermektedir. |
Keywords
Abstract
|
This study is a research and commentary piece on an artistic narrative concerning the use, design, and interpretation of imagery in the arts of poetry and photography. Accordingly, verses from the poems of Fernando Pessoa, who intensively uses the concepts of seeing, perception, and image in a poetic context, are accompanied by photographs from the period between 1996 and 2024, which are presented to the audience, thus giving rise to the exhibition titled “Ola Para Pessoa”. Pessoa, with his characters called heteronyms, presented different consciousnesses and perspectives on the image. Since the texts in question are thought to enable the convergence of poetry and photography, the fundamental conceptual basis of the study consists of the verses he wrote to his heteronyms. As is well known, the art of photography is a practice that allows the same subject to be reproduced through different frames, times, and perspectives. For this reason, it is thought that photography’s approach to imagery is in harmony with Pessoa’s heteronymic structure. A qualitative research method was adopted in the study; verses from selected poems and photographs were analyzed together using a descriptive and interpretive approach. The analysis reveals that there is not always a harmonious and consistent overlap between the poetic image and the photographic image. However, it is also seen that this situation paves the way for a productive semantic encounter stemming from the ontological nuances between the two disciplines. In some examples in the study, it is observed that photography expands the abstract and associative image field in poetry with visual alternatives. In some examples, due to photography’s practice of expressing the image in a single frame, it was concluded that the plurality and fluidity representing the imagery structure of poetry was represented in a fragmented manner in photographic terms. In this context, the study does not evaluate photography as a tool that explains poetry. Instead, it is evaluated as an independent means of expression and a field that asks the same questions as poetry, but in a different language. Consequently, the research proposes to address the relationship between poetry and photography through Pessoa’s poems, based on an aesthetic approach grounded in perception, intuition, and sensibility. |
