Author :
Abstract
|
Bu çalışma, Peter Jarvis’in varoluşsal öğrenme kuramını kuramsal temelleri, temel kavramları ve diğer öğrenme yaklaşımlarıyla ilişkisi üzerinden incelemektedir. Geleneksel davranışçı, bilişsel ve yapılandırmacı paradigmalar öğrenmeyi bilgi edinimi, zihinsel gelişim ya da toplumsal etkileşim çerçevesinde açıklarken; varoluşsal öğrenme öğrenmeyi bireyin olma ve oluş süreçleri üzerinden, yani ontolojik bir boyutta konumlandırır. Bu yaklaşımda bilgi, bireyin kendisini sorgulamasına, anlam üretmesine ve otantik bir kimlik geliştirmesine hizmet eder. Diğer insanlar ise bu süreçte doğrudan bilgi aktarıcısı değil, bireyin kendini fark etmesine aracılık eden “ayna” işlevi görmektedir. Varoluşsal öğrenme kuramı, öğrenmenin yalnızca bilişsel değil; aynı zamanda duygusal, bedensel ve yansıtıcı boyutlarıyla bütünsel bir süreç olduğunu vurgular. Jarvis’in uyumsuzluk ve yansıtıcı öğrenme kavramları, bireyin yaşadığı deneyimlerle yüzleşmesini ve bu deneyimleri dönüştürücü bir sürece dönüştürmesini açıklar. Bununla birlikte kuram, birey merkezli yapısı ve toplumsal boyutlara sınırlı değinişi nedeniyle eleştirilmiştir. Yine de, öğrenmeyi davranış değişikliğinin ötesinde benlik gelişimi ve sorumluluk üstlenme süreci olarak tanımlaması, çağdaş eğitim felsefesi ve yetişkin eğitimi için önemli bir katkı sunmaktadır. Sonuç olarak, varoluşsal öğrenme kuramı eğitimi yalnızca bilgi aktarımı olarak değil, bireyin varoluşsal dönüşümünü, özgünlüğünü ve sorumluluklarını geliştiren bir süreç olarak ele almakta; bu yönüyle günümüz eğitim bilimleri tartışmalarına güçlü bir perspektif kazandırmaktadır. |
Keywords
Abstract
|
This review study examines Peter Jarvis’s existential learning theory in terms of its theoretical foundations, core concepts, and its relationship to other learning approaches. While traditional behaviorist, cognitive, and constructivist paradigms explain learning through knowledge acquisition, mental development, or social interaction, existential learning situates learning within the processes of being and becoming, thus framing it as an ontological dimension. In this approach, knowledge serves the learner’s self-questioning, meaning-making, and the development of an authentic identity. Other individuals, in turn, are not merely sources of information but function as “mirrors” that enable the learner’s self-awareness. Existential learning theory emphasizes that learning is not only a cognitive activity but also a holistic process encompassing emotional, embodied, and reflective dimensions. Jarvis’s notions of disjuncture and reflective learninghighlight the learner’s confrontation with lived experiences and the transformation of those experiences into new meaning. Nevertheless, the theory has been criticized for its strong individual focus and limited attention to broader social dimensions. Despite these critiques, defining learning not simply as behavioral change but as a process of self-development and assuming responsibility makes the theory a significant contribution to contemporary educational philosophy and adult learning.In conclusion, existential learning theory conceptualizes education not merely as knowledge transmission but as a process that fosters existential transformation, authenticity, and responsibility, thereby offering a powerful perspective for current debates in educational sciences. |
