Siyasal Şarkılar ve Sosyal Hak Talepleri: CHP–İmamoğlu Sürecinden Küresel Protesto Repertuvarlarına Karşılaştırmalı Bir Analiz
Author :
Abstract
Bu çalışma, siyasal şarkıların yalnızca miting atmosferini düzenleyen kültürel araçlar olmadığını; sosyal hak taleplerinin, gençlik güvencesizliğinin ve demokratik yurttaşlık arayışının kamusal olarak nasıl temsil edildiğini belirleyen politik repertuvarlar olduğunu ileri sürmektedir. Makale, CHP’nin Ekrem İmamoğlu’nun 19 Mart 2025’te gözaltına alınması ve 23 Mart 2025’te tutuklanması sonrasında kurduğu miting dramaturjisini, özellikle “Yiğidim Aslanım” etrafında oluşan yas estetiği üzerinden tartışmaktadır. Çalışmanın temel iddiası, söz konusu repertuvarın yalnızca lider mağduriyetini değil, İmamoğlu’nun temsil ettiği yerel sosyal politika, sosyal belediyecilik, gençlik destekleri, barınma, liyakat ve kent hakkı tartışmalarını da nasıl taşıdığı ya da taşıyamadığı sorusuyla birlikte ele alınması gerektiğidir. Hong Kong, Güney Kore, Küba, Katalonya, Şili, Brezilya, ABD ve İngiltere örnekleriyle yapılan karşılaştırma, başarılı protesto müziğinin kitleyi pasif duygusal seyirci konumunda bırakmadığını; onu kolektif hak talep eden, kültürel olarak üretken ve politik olarak eyleyici bir özneye dönüştürdüğünü göstermektedir. Bu nedenle makale, sosyal politika ile kültür çalışmalarını birleştiren eleştirel bir çerçeve önermekte; protesto repertuvarlarının sosyal yurttaşlık, gençlik siyaseti ve demokratik dönüşüm açısından merkezi bir analiz nesnesi olduğunu savunmaktadır.
Keywords
Abstract
This article argues that political songs are not merely cultural instruments that regulate the atmosphere of rallies, but political repertoires that shape how social rights claims, youth precarity and democratic citizenship are publicly represented. The article examines the rally dramaturgy developed by the Republican People’s Party after Ekrem İmamoğlu was detained on 19 March 2025 and arrested on 23 March 2025, with particular attention to the mourning aesthetics organized around “Yiğidim Aslanım”. The central claim is that this repertoire should be analyzed not only as an expression of leaderly victimization but also in relation to the local social policy agenda associated with İmamoğlu, including social municipalism, youth support, housing, meritocracy and the right to the city. Through comparative examples from Hong Kong, South Korea, Cuba, Catalonia, Chile, Brazil, the United States and the United Kingdom, the article shows that successful protest music does not leave the crowd as a passive emotional audience; rather, it transforms participants into collective, culturally productive and politically active subjects of social rights. The article therefore proposes a critical framework that brings social policy and cultural studies together and argues that protest repertoires are central to the analysis of social citizenship, youth politics and democratic transformation.
